Για τον Μάνο Χατζιδάκι

αρχείο λήψης (18)

Ήταν ένα καλοκαιρινό βράδυ Αυγούστου. Μαθητής Β’ Λυκείου τότε, καθόμουν στην βεράντα του σπιτιού μου ακούγοντας μουσική. Λίγο πιο πέρα καθόταν ο πατέρας μου. Με ρώτησε τί ακούω.  » Τραγούδια της εποχής μου» του λέω. »Δεν τα ξέρεις ». »Θέλεις να ακούσεις μια μελωδία και να μου πεις την γνώμη σου;» μου λέει  και μου βάζει να ακούσω »Το Βαλς των χαμένων Ονείρων» του Μάνου Χατζιδάκι.

Δεν σας κρύβω πως από το πρώτο άκουσμα η μελωδία αυτή με συγκίνησε και με έκανε να την ξανακούσω για τουλάχιστον 3 φορές. Μετά άκουσα κι άλλα κομμάτια του Μάνου Χατζιδάκι και παράλληλα μπήκα στην διαδικασία να μάθω πράγματα γι’αυτόν και την ζωή του. Αν με ρωτήσεις σήμερα, εν έτη 2014 ,θα σου μιλήσω με δέος και τιμή γι’ αυτόν τον μουσικοσυνθέτη κι άνθρωπο.

Σήμερα ο Μάνος Χατζιδάκις αν βρισκόταν εν ζωή, θα έκλεινε τα 89 του χρόνια. Γεννήθηκε στην πόλη της Ξάνθης στις 23 Οκτωβρίου του 1925 κι έφυγε από κοντά μας στις 15 Ιουνίου του 1994 σε ηλικία 68 χρονών από οξύ έμφραγμα του μυοκαρδίου. Πάντως σήμερα αν ζούσε , το σίγουρο είναι πως θα μας είχε χαρίσει ακόμα περισσότερες όμορφες μελωδίες.

Θα μπορούσα να γράφω ώρες ατέλειωτες για τον Μάνο Χατζιδάκι ή αλλιώς τον Μάνο μας, το Μάνο της καρδιάς μας.  Το πολιτιστικό έργο του Χατζιδάκι είναι τεράστιο και δεν χωράει στις λίγες γραμμές αυτού του άρθρου. Επέλεξα λοιπόν να αναφέρω τα σημαντικότερα από τα πράγματα που έχει κάνει  σαν ένα αφιέρωμα  γι’αυτόν. Πράγματα που άλλοι ίσως γνωρίζουν καλύτερα και κάποιοι άλλοι όχι.

Η πρώτη εμφάνιση του Χατζιδάκι ως συνθέτη πραγματοποιείται το 1944, σε ηλικία 19 ετών, με τη συμμετοχή του στο έργο «Τελευταίος Ασπροκόρακας» του Αλέξη Σολομού, στο Θέατρο Τέχνης του Κάρολος Κουν. Στη σχολή του Θεάτρου Τέχνης, ο Χατζιδάκις θα παρακολουθήσει και μαθήματα υποκριτικής, αν και τελικά ο ίδιος ο Κουν θα τον προτρέψει να αφοσιωθεί αποκλειστικά στην μουσική. Η συνεργασία του με το Θέατρο Τέχνης θα αποδειχθεί ιδιαίτερα παραγωγική και θα διαρκέσει περίπου δεκαπέντε χρόνια. Τέλος, το 1946, καταγράφεται η πρώτη του εργασία για τον κινηματογράφο, στην ταινία Αδούλωτοι Σκλάβοι.

Από το 1957 ξεκινά μία περίοδος έντονης δημιουργικής δράσης. Ο Χατζιδάκις συνθέτει ασταμάτητα για το θέατρο και τον κινηματογράφο, όπου το έργο του γνωρίζει μεγάλη δημοφιλία, ενώ παράλληλα γράφει πολλά σημαντικά μουσικά έργα.

Το 1961 του απονέμεται το βραβείο Όσκαρ για το τραγούδι «Τα παιδιά του Πειραιά», από την ταινία του Ζυλ Ντασέν «Ποτέ την Κυριακή». Η βράβευση αυτή του δίνει παγκόσμια δημοσιότητα, την οποία ο Χατζιδάκις προσπαθεί να αποφύγει με κάθε τρόπο, θεωρώντας ότι του στερεί την δυνατότητα να διαμορφώσει ο ίδιος την σχέση του με τον ακροατή του.

Το 1962  χρηματοδοτεί τον «Διαγωνισμό Σύνθεσης Μάνος Χατζιδάκις» στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο Δοξιάδη στην Αθήνα, με το πρώτο βραβείο να απονέμεται από κοινού στους Γιάννη Ξενάκη και Ανέστη Λογοθέτη. Το 1964 ιδρύει και διευθύνει την Πειραματική Ορχήστρα Αθηνών (1964-66). Στο σύντομο χρονικό διάστημα της λειτουργίας της, η ορχήστρα έδωσε 20 συναυλίες με πρεμιέρες δεκαπέντε έργων Ελλήνων συνθετών. Την ίδια περίοδο αρχίζει και η συνεργασία του με τον Μωρίς Μπεζάρ. Οι Όρνιθες ανεβαίνουν με τα Μπαλέτα του 20ου αιώνα στις Βρυξέλλες.

Μερικά έργα της περιόδου αυτής είναι η μουσική για τη «Μήδεια» του Ευριπίδη (1958), το «Παραμύθι χωρίς όνομα», του Ι. Καμπανέλλη (1959) , «Ο κύκλος με την κιμωλία» του Μπρεχτ, η «Οδός ονείρων» (1962), αλλά και «Το χαμόγελο της Τζοκόντας» – δέκα τραγούδια για ορχήστρα γραμμένα αρχικά για φωνή, ειδικά για τη Ζακλίν Ντανό (Παρίσι, 1962).

Στον νέο χώρο που δημιουργεί η σύνδεση του λαϊκού με το λόγιο, ο Χατζιδάκις διατηρεί μία θεωρητική, αλλά και αισθητική απόσταση που τον διαφοροποιεί σαφώς από τον Θεοδωράκη: Διατηρεί πάντα την συναίσθηση ότι ο ίδιος είναι μη λαϊκός, ένας αστός παρατηρητής. Παράλληλα προσεγγίζει τον όρο «λαϊκό» αυστηρά, αποδίδοντάς του μία σαφή και αφαιρετική έννοια, πέρα από τις συνήθεις κοινοτοπίες:

«… Και για να εξηγηθούμε, όταν λέω κάτι λαϊκό δεν το εννοώ και για τον Λαό. Κατά σύμπτωση, ο Λαός κάθε άλλο παρά λαϊκός είναι. Τα μπουζούκια, οι μπαγλαμάδες και οι ζουρνάδες, είναι η συνήθεια του. Εμένα μ΄ ενδιαφέρουν εκείνες οι λίγες, οι μοναδικές του στιγμές που ζει, χωρίς καλά-καλά να καταλαβαίνει την αλήθεια του. Είναι οι στιγμές που είναι σκέτα άνθρωπος, χωρίς την βία του Χρόνου, χωρίς την αγωνία του Χώρου, χωρίς την φθορά της Τάξης του…»

Η τοποθέτηση αυτή του Χατζιδάκι τον οδηγεί να αναζητά για την μουσική του ένα περιεχόμενο ουσιαστικό και μία γνήσια σχέση με τον κόσμο. Αδιαφορεί για το ελαφρό τραγούδι, αυτό που δεν εκφράζει μίαν βαθύτερη ανάγκη του ανθρώπου, ενώ αποκήρυξε μεγάλο μέρος του «λαικότροπου» έργου του -γραμμένου κατά βάση για τον ελληνικό κινηματογράφο- για τον ίδιο λόγο. Αναφέρει χαρακτηριστικά για την μεγάλη επιτυχία του «Ποτέ την Κυριακή»:

«Μου στέρησε τη δυνατότητα να ’χω τη σωστή επαφή με τον κόσμο… Και ο κόσμος επί ένα μεγάλο διάστημα εισέπραττε κάτι που ήταν απ’ έξω από το τραγούδι κι όχι από μέσα»

Ο Μάνος Χατζιδάκις εξέδωσε δύο ποιητικές συλλογές, με τους τίτλους «Μυθολογία» και «Μυθολογία δεύτερη». Ακόμη, εξέδωσε μία επιλογή από τα σχόλια του στο Τρίτο Πρόγραμμα με τίτλο «Τα σχόλια του Τρίτου», καθώς και μία συλλογή από συνεντεύξεις και άρθρα, με τίτλο «Ο καθρέφτης και το μαχαίρι». Ο Χατζιδάκις -σε αντίθεση με τον Μίκη Θεοδωράκη- δεν συνέγραψε αμιγώς θεωρητικά έργα. Η θεωρητική του τοποθέτηση, τόσο σε θέματα μουσικής όσο και σε ευρύτερα ζητήματα της τέχνης και του δημόσιου βίου, αποτυπώνεται σε ένα πλήθος συνεντεύξεων, άρθρων, διαλέξεων και σχολίων, καθώς και στο συνθετικό του έργο.

Μελίνα Μερκούρη – Μάνος Χατζιδάκις

Μελίνα Μερκούρη: «Αυτό το τραγούδι είναι ορφανό από μπαμπά, αλλά έχει μια μάνα» Μάνος Χατζιδάκις: Χαίρομαι! Και σε συγχαίρω για αυτήν την υιοθεσία που έκανες.   Στην έκδοση «…Μελίνα του Μάνου» του Σείριου, που κυκλοφόρησε πριν από λίγα χρόνια ο Γιώργος Χατζιδάκις, διασώζεται η μορφή αυτής της ιδιαίτερης σχέσης. Η αιώνια διαφωνία καταγράφηκε μαζί με την αιώνια φιλία τους και στην τελευταία τους κοινή δημόσια εμφάνιση μπροστά στο γαλλικό τηλεοπτικό συνεργείο που είχε έρθει στην Ελλάδα. Αφορμή, τι άλλο, «Τα παιδιά του Πειραιά»   Ο Χατζιδάκις, εξηγεί: «…ούτε θέλω να έχω καμιά σχέση.(…) Έγινε ένα τραγούδι πέρα από το περιεχόμενο, πέρα από τη συγκίνηση, που κάθε τύπος να το λέει σε οποιοδήποτε καμπαρέ…». Εκείνη διαφωνεί με πείσμα: «Εγινε εθνικός ύμνος». Χατζιδάκις: «Μου στέρησε τη δυνατότητα να ‘χω τη σωστή επαφή με τον κόσμο… Και ο κόσμος επί ένα μεγάλο διάστημα εισέπραττε κάτι που ήταν απ’ έξω από το τραγούδι κι όχι από μέσα».

images (30)

Αυτό το αφιέρωμα για τον αγαπημένο μας Μάνο, επέλεξα να κλείσει με ένα από τα πολλά αποφθέγματά του , συνεχίζοντας να μένει για πάντα κλειδωμένος στις καρδιές μας.

«Πάντα μ” απασχολούσε το γνωστό εμβατήριο όσες φορές τ” άκουγα. Έλεγα μέσα μου, τι άραγες εννοεί; (…) Σκέφτηκα, σαν κάτι να φωτίστηκε μέσα μου, εφόσον η Ελλάδα δεν πεθαίνει ποτέ, πάει να πει πως και ποτέ δεν θα αναστηθεί…» ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ

Advertisements
Posted in Αταξινόμητα | 2 Σχόλια

Τίτος Πατρίκιος. Η ποίηση απάντηση στην μιζέρια…

art_2171_1_titos_patrikios-altra-foto

Ποιητής, συγγραφέας και μεταφραστής της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς. Τίτος Πατρίκιος. Γεννημένος και μεγαλωμένος στην πόλη των Αθηνών το 1928. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και για λίγο καιρό άσκησε το επάγγελμα του δικηγόρου. Έζησε και βίωσε την Γερμανική κατοχή αφού ο ίδιος έλαβε μέρος στην Εθνική Αντίσταση και έβαλε την ζωή του σε κίνδυνο αφού έφτασε μέχρι και να καταδικαστεί σε θάνατο από συνεργάτες των Γερμανών αλλά η εκτέλεσή του ματαιώθηκε την τελευταία στιγμή. Έχει λάβει μέρος σε πολλές ομιλίες για την ποίηση και την λογοτεχνία τόσο στην χώρα μας όσο και στο εξωτερικό. Επίσης, ο Τίτος Πατρίκιος είναι απόφοιτος Κοινωνιολογίας της École Pratique des Hautes Études στο Παρίσι. Το 2001 ήταν ανάμεσα στους συγγραφείς που επελέγησαν να εκπροσωπήσουν τη σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία στην 53η Διεθνή Έκθεση Βιβλίου της Φρανκφούρτης, όπου η Ελλάδα ήταν τιμώμενη χώρα. Η Ομάδα Εργασίας «Φρανκφούρτη 2001» και το Διοικητικό Συμβούλιο του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου  αποδέχτηκαν την ομόφωνη εισήγηση της Συμβουλευτικής Επιτροπής σχετικά με τους συγγραφείς που συμμετείχαν στις εκδηλώσεις του προγράμματος «Νέοι Δρόμοι για την Ιθάκη», μεταξύ των οποίων και ο Τίτος Πατρίκιος.

Το 2008 βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών   για το σύνολο του έργου του. «Ποτέ δεν είναι οι μέρες ποιητικές και ακριβώς γι’ αυτό χρειάζεται η ποίηση. Και όσο λιγότερο ποιητικές είναι τόσο πιο κόντρα πρέπει να πηγαίνεις», δήλωσε κατά τη βράβευση του.  Προβληματισμένος για τις ταραγμένες μέρες που βίωσε η Ελλάδα, πρόσθεσε ότι προσπαθεί να κατανοήσει τα γεγονότα «χωρίς έτοιμες ιδέες και χωρίς να θέλει να ταυτιστεί με τους νέους, παριστάνοντας τον δεκαεξάρη». Στις 6 Ιουλίου 2011, συμμετείχε μαζί με την ποιήτρια Κική Δημουλά σε διάλογο για την Ποίηση στον κήπο του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών , διάλογο «εφ’ όλης της ύλης, όχι μόνο της ποιητικής, αλλά και εκείνης από την οποία τρέφεται η ποίηση». «Επειδή όλοι μας έχουμε όλα τα στοιχεία της ψυχολογίας και της ψυχοπαθολογίας, αλλά ελπίζω σε τέτοιο βαθμό που χρειάζεται για να μας ενεργοποιούν, έτσι και εγώ είμαι λίγο σαδομαζοχιστής. Γράφω λοιπόν και γιατί το απολαμβάνω και γιατί με βασανίζει», ανέφερε ο Τίτος Πατρίκιος, μιλώντας για το πώς γράφει ποίηση. «Αναφερόμενος στην ποιητική έμπνευση,  είπε πως επί χρόνια πίστευε ότι δεν υπάρχει έμπνευση. Ότι όλα είναι μεταφυσικά κατασκευάσματα και ότι αυτό που έχει σημασία και σπουδαιότητα είναι η δουλειά. «Ο Ρίτσος έλεγε ότι αν δεν το γράψεις τουλάχιστον είκοσι φορές ένα ποίημα, δεν μπορείς να καταλήξεις αν τελείωσε ή δεν τελείωσε. Τα τελευταία χρόνια όμως έχω αρχίσει να υποπτεύομαι ότι και η έμπνευση παίζει κάποιο ρόλο, με την έννοια ότι κάποια στιγμή κάτι σου φωτίζεται πιο καθαρά απ’ ό,τι το συνηθισμένο. Σαν να πέφτει στα πράγματα μία λάμψη, αλλά αυτή η λάμψη πάει χαμένη, όταν δεν κάθεσαι να την δουλέψεις. Για να είσαι καλός ποιητής, πρέπει να έχεις και μία ακατάπαυστη ροπή προς την επιπολαιότητα».

23-3--2-thumb-large

Θα έλεγε κανείς διαβάζοντας την ποίηση του Τίτου Πατρίκιου ότι συνδέεται αρκετά με αυτή του Τάσου Λειβαδίτη, μέσω του αγωνιστικού κλίματος που προβάλλουν αλλά και της εμπειρίας που έζησαν οι δύο Έλληνες ποιητές κατά την περίοδο της Αντίστασης. Ο Τίτος Πατρίκιος, καλλιέργησε την κοινωνική ποίηση και η ζωή του , όπως και η ζωή του Λειβαδίτη, σημαδεύτηκε από εξορίες και καταδίκη σε θάνατο. Στις ποιητικές του συλλογές ο Πατρίκιος χρησιμοποιεί ένα λόγο επιγραμματικό, χωρίς περίτεχνα στολίδια. Ένα λόγο που ταιριάζει στην καθαρή σκέψη και την αυθεντικότητα των συναισθημάτων του. Ένας ποιητής που γεννιέται το 1928, ζει σχεδόν παιδί τα γεγονότα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, βιώνει έφηβος τον Εμφύλιο και βρίσκεται στις φυλακές και στην εξορία νέος άντρας, γράφει –από εκείνη την εποχή μέχρι τις μέρες μας– ερωτικά ποιήματα.

»Χαίρομαι να βλέπω ανθρώπους  ευτυχισμένους
έστω από κουταμάρα.»    Τίτος Πατρίκιος

Posted in Αταξινόμητα | Σχολιάστε

Εκατό μικρές ανάσες . . .

21641_Life-of-Pi2

Ζωή. Ένας δρόμος δύσκολος αλλά κι ωραίος. Δρόμος γεμάτος δύσβατα μονοπάτια αλλά και δρόμος γεμάτος φως κι ελπίδα. Μέσα σε αυτό τον δρόμο της ζωής, βαδίζουν άνθρωποι. Άνθρωποι με αισθήματα, άγχη, ανησυχίες, όνειρα και φιλοδοξίες. . Ο δρόμος που ο καθένας μας θα επιλέξει δεν είναι πάντα δική μας επιλογή. Υπάρχουν κι αυτό που ονομάζουμε πολλές φορές συνθήκες. Οι συνθήκες κάποιες φορές δεν βοηθούν να γίνουν τα πράγματα όπως τα έχουμε φανταστεί και ονειρευτεί. Σε κάθε δυσκολία μέσα σε αυτό το δύσβατο μονοπάτι, οι ανάσες μας λιγοστεύουν. Μοιάζουμε σαν άρρωστοι χωρίς οξυγόνο. Αφηνόμαστε σε προβλήματα, άγχη και χάνουμε την ελπίδα και την αισιοδοξία μας. Παραδινόμαστε σηκώνοντας τα χέρια ψηλά, σαν να δεχόμαστε αυτό που μας συμβαίνει. Είτε αυτό λέγεται ατυχία, είτε λέγεται πρόβλημα.

Δεν σκεφτόμαστε όμως ότι όλοι οι άνθρωποι που μπαίνουν στον δρόμο της ζωής, θα περάσουν από αυτό το δύσβατο μονοπάτι. Το ζήτημα είναι να βγουν όσο πιο γρήγορα μπορούν και το κυριότερο με το κεφάλι ψηλά. Χωρίς να χάνουν αξίες και ιδανικά. Έχοντας περισσότερη δύναμη να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα και να βγουν νικητές. Η ζωή δίνει μαθήματα σημασία έχει πόσο πιστός και καλός μαθητής είσαι. Πόσα από αυτά που θα σου διδάξει θα κρατήσεις και πόσα θα αφήσεις στην άκρη. Πράγμα δύσκολο αλλά όχι ακατόρθωτο. Μαθαίνεις από λάθη. Γίνεσαι καλύτερος και δυνατότερος μέσα από αυτά. Το θέμα είναι απλά να τα κατανοήσεις.

Αυτό επίσης που μας διδάσκει η ζωή είναι οι στιγμές. Στιγμές ποικίλες. Στιγμές έντονες. Σημασία έχει να τις ζούμε κι εμείς έντονα. Να κρατάμε σαν φυλαχτό τις όμορφες στιγμές κι απλά τις άσχημες στιγμές που σίγουρα θα υπάρξουν να τις αφήνουμε στην άκρη αποτελώντας απλά μια άτυχη στιγμή ή εμπειρία. Η ζωή μας μαθαίνει να αγαπάμε. Το θέμα είναι να κατανοήσουμε που και πότε δίνουμε την αγάπη μας. Λάθη θα γίνουν αρκεί να μην μας στοιχίσουν αυτό το όμορφο συναίσθημα που μας προσφέρει η ζωή. Τέλος, η ζωή μας διδάσκει να ονειρευόμαστε. Όνειρα ποικίλα και γεμάτα αισιοδοξία. Όνειρα που στην διάρκειά τους να πραγματοποιηθούν μας κάνουν ανθρώπους δημιουργικούς και γεμάτους δράση κι εμπειρία.

Μην αφήσεις ποτέ και κανέναν να οδηγήσει την ζωή σου όπως εκείνος θέλει. ΕΣΥ κινείς τα νήματα. ΕΣΥ κρατάς το τιμόνι του δικού σου καραβιού. Ξεπερνάς φουρτούνες, συναντάς εχθρούς, φοβάσαι, αλλά στο τέλος αν έχεις ελπίδα κι αισιοδοξία, αν πιστεύεις σε εσένα και στις δικές σου δυνάμεις , θα πλέεις σε θάλασσες ήρεμες και δροσερές. Μάθε από την ζωή και δεν θα χάσεις. Αυτό να θυμάσαι καλέ μου φίλε….

Posted in Αταξινόμητα | Σχολιάστε

Διαβάζοντας Μ. Καραγάτση . . .

ithaquegr_karagatsis

Μ. Καραγάτσης (1908- 1960). Ψευδώνυμο του Δημήτριου Ροδόπουλου. Έλληνας πεζογράφος κι ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς της Γενιάς του ’30.  Το ψευδώνυμο Καραγάτσης προήλθε από το δέντρο πτελέα ή καραγάτσι στο εξοχικό της οικογένειάς του στη Ραψάνη της Θεσσαλίας, όπου περνούσε τα περισσότερα εφηβικά καλοκαίρια του. Εκεί συνήθιζε να διαβάζει καθισμένος κάτω από ένα καραγάτσι που βρισκόταν στον περίβολο της εκκλησίας του χωριού. Το «Μ.» του ψευδωνύμου του προήλθε πιθανότατα από το ρώσικο όνομα «Μίτια» (ρωσική εκδοχή του Δημήτρης), με το οποίο τον αποκαλούσαν φίλοι και συμφοιτητές του, λόγω της μεγάλης του αγάπης για τον Ντοστογιέφσκι.  Το γεγονός ότι υπέγραφε τα έργα του ως «Μ. Καραγάτσης» προκάλεσε σύγχυση σε αρκετούς φιλολόγους, που συχνά ερμήνευαν το «Μ» ως Μιχάλης, λόγω των ηρώων του, Μιχάλη Καραμάνου (στον Γιούγκερμαν) και Μιχάλη Ρούση (στον Μεγάλο ύπνο), που θεωρούνται περσόνες του συγγραφέα. Θα έλεγε κανείς διαβάζοντας Καραγάτση, πως είναι γεννημένος παραμυθάς.  Μέσα στα έργα του, διακρίνεται μια πλούσια μυθοπλαστική φαντασία και ο συγγραφικός του δυναμισμός. Παρ’ότι σπούδασε στη νομική σχολή, υπήρξε πολυγραφότατος καθώς ασχολήθηκε και με την δημοσιογραφία.

Η πρώτη του συγγραφική απόπειρα, χρονολογείται το 1927 με το βραβευμένο διήγημα, »Η κυρία Νίτσα» στο περιοδικό Νέα Εστία. Το 1938, ο Μ. Καραγάτσης γράφει το πολυσυζητημένο έργο του »Γιούγκερμαν», μέσα από το οποίο βρίσκει την ευκαιρία να ασκήσει κριτική στα ήθη και τις υπάρχουσες προλήψεις.  Η τελευταία δεκαετία της ζωής του συγγραφέα όμως είναι η πιο σημαντική και δημιουργική., καθώς τα μυθιστορήματα που έγραψε διαβάστηκαν κι αγαπήθηκαν ιδιαίτερα. Μεταξύ αυτών, είναι »Ο Μεγάλος ύπνος»(1946), περιέχοντας πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία, το έργο ‘‘Σέργιος και Βάκχος’‘(1959) έργο άκρως ευρηματικό που σατιρίζει την ελληνική κοινωνική πραγματικότητα ανά τους αιώνες αλλά και »Ο Κίτρινος Φάκελος»(1956), έργο πρωτοποριακό για την εποχή που γράφεται με έντονους αφηγηματικούς πειραματισμούς.

Μέσα από τα πολλά μυθιστορήματα του, γίνεται αντιληπτό πως η γραφή του Μ. Καραγάτση, ξεχωρίζει για τον ρεαλισμό της και φθάνει την ειρωνεία και την καυστική σάτιρα. Είναι από τους συγγραφείς που ασπάστηκαν τον νατουραλισμό. Νατουραλισμός ονομάζεται στο κόσμο της λογοτεχνίας το ρεύμα που αναπτύχθηκε στη Γαλλία στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα, κυρίως με τα έργα του Εμίλ Ζολά.  Οι νατουραλιστές συγγραφείς πιστεύουν ότι η συμπεριφορά του ανθρώπου ρυθμίζεται από τους παράγοντες της κληρονομικότητας, του περιβάλλοντος και της πίεσης της στιγμής, με αποτέλεσμα οι ήρωες των έργων τους να παρουσιάζονται ως άτομα που δρουν με βάση τα εσωτερικά τους ένστικτα   και υπό την επίδραση των κοινωνικών και οικονομικών συνθηκών. Το 1958 έπαθε ένα σοβαρό έμφραγμα, που οδήγησε στη σταδιακή αποξένωσή του από τους φιλικούς κύκλους. Συνέχισε όμως να εργάζεται και να γράφει: είχε ξεκινήσει το έργο Το 10, που θα ήταν το πρώτο μέρος μιας τετραλογίας. Δεν πρόλαβε όμως να το ολοκληρώσει, καθώς στις 13 Σεπτεμβρίου 1960 έπαθε έμφραγμα και λίγες ώρες μετά, στις 04:15 τα ξημερώματα της 14ης Σεπτεμβρίου, πέθανε…

Η Μάρω Δούκα για τον Μ.Καραγάτση:

Τι ήταν αυτό που με είχε γοητεύσει στον Καραγάτση; Η πλοκή; Το θέμα του; Οι χαρακτήρες; Για πρώτη φορά μάθαινα ότι το σεξ (έρωτα το λέγαμε τότε) μπορεί να πάρει τόσες και τέτοιες διαστάσεις στη ζωή ενός ανθρώπου. Για πρώτη φορά επίσης καταλάβαινα τι μπορεί να σημαίνει υπέρβαση της διαχωριστικής γραμμής ανάμεσα στο καλό και στο κακό, διαχρονικά.

Ήταν έπειτα οι γυναικείοι χαρακτήρες, απόλυτα ευθυγραμμισμένοι στις σεξιστικές πεποιθήσεις των ανδρών!

Ο Καραγάτσης δεν είχε τίποτα το ηθικοπλαστικό!

Επίμονος, χλευαστικός πάντα, προκλητικός, οξυδερκής, ξετύλιγε ανηλεής τα κουβάρια του σαν να μην είχε πονέσει ποτέ στη ζωή του ο ίδιος, σαν να μην είχε δοκιμάσει να υψώσει τη φωνή του για έναν άλλο, κοινό ή ξένο, σκοπό.

Η σκηνή όπου ο Γιούγκερμαν παρακολουθεί και απολαμβάνει από μια τρύπα που άνοιξε ο ίδιος στην καμπίνα του τις πρώτες σεξουαλικές εμπειρίες της ανήλικης Βούλας απόκτησε με τα χρόνια μέσα μου συμβολική σημασία. Ο εμπνευσμένος και ο ευρηματικός, ο διεισδυτικός και ο παντεπόπτης της νεοελληνικής κοινωνίας Καραγάτσης θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι υπήρξε και ο εισηγητής της “κλειδαρότρυπας” των ημερών μας;

Ο Μ. Καραγάτσης θα μπορούσε να θεωρηθεί σήμερα ο πιο σύγχρονος και ο πιο ερεθιστικός από τους καθιερωμένους μυθιστοριογράφους της γενιάς του.

“Πρέπει”. Ο πιο άδειος λόγος μέσ’ στην απέραντη κενολογία της ανθρώπινης γλώσσας.

“ΓΙΟΥΓΚΕΡΜΑΝ” Εκδόσεις ΕΣΤΙΑ

Ο έρωτας πηγάζει από τον εγωισμό να κυριαρχήσουμε, με κάθε θυσία, στον εγωισμό ενός ετερόφυλου.

“Ο ΚΙΤΡΙΝΟΣ ΦΑΚΕΛΛΟΣ” Εκδόσεις ΕΣΤΙΑ

195x300_p11978

Posted in Αταξινόμητα | Σχολιάστε

Γνωρίζοντας τον Κεν Αλεξανδράτο …

538614_415788885151677_21550419_nΚεν Αλεξανδράτος.  Ένας τελειόφοιτος μικροβιολογίας στο χώρο της δημοσιογραφίας. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο New Jersey της Αμερικής. Τα τελευταία 6 χρόνια ζει κι εργάζεται στην Ελλάδα. Σπούδασε Μικροβιολογία  στο  Moravian College στην Αμερική κι ερχόμενος στην Ελλάδα ασχολήθηκε ως φωτομοντέλο. Στην πορεία της ζωής του όμως δέχθηκε σοβαρή πρόταση να παρουσιάσει την εκπομπή Celebrity Life game της οποίας είναι ακόμη και σήμερα παρουσιαστής κι έτσι η δημοσιογραφία και ο χώρος της τηλεόρασης μπήκαν για τα καλά στην ζωή του.

Η εν λόγω  τηλεοπτική εκπομπή φέρνει το κοινό σε επαφή με τα πιο hot celebrity news τόσο από την Ελλάδα όσο και από το εξωτερικό, αποκαλύπτει όλα τα must know ενημερώνει για τα τελευταία super trends και ρίχνει μια ματιά στην μόδα και το στυλ. Πολύ σημαντική στήλη της εκπομπής όμως, είναι και οι αποκαλυπτικές συνεντεύξεις από διάσημους Έλληνες. Κι όλα αυτά φυσικά σε αποκλειστικότητα σε μεγάλα blogs όπως το Gossip tv αλλά και τηλεοπτικά κανάλια όπως το Έψιλον και το Μακεδονία Tv.

10457483_672634572818905_7678353826557281165_n

Πέρα από την παρουσίαση   της εκπομπής  Celebrity Life game που έχει αναλάβει ,  πρόσφατα του έγινε πρόταση να παρουσιάσει  και μια ραδιοφωνική εκπομπή στο Fresh Radio 95.8  Έτσι λοιπόν θα έχετε την δυνατότητα να τον απολαμβάνετε και ραδιοφωνικά κάθε Τρίτη και Πέμπτη 16.00-18.00 το απόγευμα.

Ο Κεν είναι άνθρωπος που πιστεύει στα όνειρά του, έχει πάθος για την δουλειά του και εργάζεται σκληρά   για να έχει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Ως άνθρωπος είναι πολύ αισιόδοξος, εργατικός, λατρεύει την μουσική, έχει αγάπη για τους φίλους του, του αρέσει η διασκέδαση την οποία φυσικά συνδυάζει με τσάρκες με φίλους και παρέες που του χαρίζουν χαμόγελο κι όμορφες στιγμές. Εμείς δεν έχουμε παρά να του ευχηθούμε καλή δημοσιογραφική πορεία και πολλές επιτυχίες!

10686986_866440863368513_5273006515970107441_n

Facebook : https://www.facebook.com/Aleksandratos?fref=ts

https://www.facebook.com/pages/Celebrity-Life-Game/214895905189682?fref=ts

Posted in Αταξινόμητα | 1 σχόλιο

Αφιέρωμα στην Μαρία Καβογιάννη . . .

maria-kavogianni-people-56-3-308x231

Μαρία Καβογιάννη. Γεννημένη στις 13 Ιανουαρίου του 1958 στην Αθήνα όπου και μένει μέχρι σήμερα σε υπέροχο σπίτι στο Βύρωνα μαζί με την λατρεμένη της κόρη. Παρ’όλα αυτά κατάγεται από το όμορφο νησί της Χίου το οποίο όπως έχει δηλώσει κατά καιρούς σε συνεντεύξεις της,  αγαπά και τιμά πολύ. Η Μαρία Καβογιάννη σπούδασε Παιδαγωγικά και για πολλά χρόνια εργάστηκε στο χώρο της εκπαίδευσης. Η αγάπη της για την ηθοποιία όμως ήταν μεγάλη γεγονός που την οδήγησε στο να φοιτήσει στην Δραματική Σχολή του Καρόλου Κουν από την οποία αποφοίτησε το 1986, μαζί με τις φίλες της και αγαπημένες μας ηθοποιούς Υρώ Μανέ και Καίτη Κωνσταντίνου.

Η Μαρία Καβογιάννη είναι μια ηθοποιός πάστας όπως θα την ονόμαζε κανείς. Διαθέτει χιούμορ, αστείρευτο ταλέντο και ήθος σε αυτό που κάνει. Είναι σημαντικό άλλωστε να αγαπάς αυτό που κάνεις και να το σέβεσαι όσο τίποτε άλλο. Αυτό άλλωστε προσπαθεί να πετύχει και η ίδια. Η πρώτη φορά που βγήκε στο γυαλί ήταν το 1992, συμμετέχοντας στη σειρά του Mega »Οι Φρουροί της Αχαϊας».  Αμέσως μετά γνωρίστηκε με τον Λάκη Λαζόπουλο ο οποίος αμέσως την ξεχώρισε για το ιδιαίτερο ταλέντο της και η ίδια συμμετείχε στην σατυρική κωμωδία »Δέκα Μικροί Μήτσοι».

Οι κωμικοί ρόλοι όμως που την έκαναν γνωστή κι αγαπητή στο ευρύ κοινό δεν είναι άλλοι από αυτούς της Ασπασίας στο »Ντόλτσε Βίτα» , μια κωμική σειρά που προβλήθηκε τις τηλεοπτικές σεζόν 1995-1996 και 1996-1997 σε σκηνοθεσία και σενάριο  Αλέξανδρου Ρήγα και Λευτέρη Παπαπέτρου και ο ρόλος της Κορίνας στην θρυλική τηλεοπτική σειρά του Ant1 »Εγκλήματα». Μια σειρά που αγαπήθηκε ιδιαίτερα για τους ξεχωριστούς της πρωταγωνιστές και για το εξαιρετικό σενάριο της, το οποίο υπογράφει ο ίδιος ο Λευτέρης Παπαπέτρου.  Δεν είναι τυχαίο που μετά από τόσα χρόνια θυμόμαστε ακόμη ατάκες της ηθοποιού χαραγμένες στην μνήμη μας και προσφέροντάς μας  άφθονο γέλιο. Στην τηλεοπτική  της πορεία η Μαρία Καβογιάννη συμμετείχε και σε άλλες επιτυχημένες σειρές όπως το »Κάπου  σε ξέρω» στο Mega , »Οι Επτά Θανάσιμες Πεθερές», »Το κόκκινο δωμάτιο» αλλά και η πιο πρόσφατη τηλεοπτική της επιτυχία στην σειρά »Πίσω στο σπίτι» , συμπρωταγωνιστώντας με τον αγαπημένο της φίλο και συνάδελφο Θοδωρή Αθερίδη.

assets_LARGE_t_420_54081377_type12128

Αυτό όμως που μας κάνει να τιμάμε την Μαρία Καβογιάννη περισσότερο,  είναι το γεγονός  ότι πέρα από το ταλέντο της στις κωμικές σειρές, που αδιαμφισβήτητα διαθέτει, ξέρει πολύ καλά να μας καθηλώνει και να μας μαγεύει και στους δραματικούς της  ρόλους. Ένας από αυτούς  είναι και ο πρωταγωνιστικός ρόλος της μαμάς Ελένης στην δραματική σειρά του Mega »Χαρά Αγνοείται». Μια σειρά που  βασίζεται στην αληθινή ιστορία μιας οικογένειας της οποίας το παιδί εξαφανίζεται χωρίς να υπάρχει κανένα ίχνος σχετικά με το τι μπορεί να έχει συμβεί. Ο ρόλος της στην εν λόγω σειρά, όχι μόνο μας καθήλωσε και μα συγκίνησε αλλά μας έκανε να καταλάβουμε και το πραγματικό της ταλέντο. Είναι ιδιαιτέρως σημαντικό ένας ηθοποιός να μπορεί να προκαλεί γέλιο στην κωμική σειρά και δάκρυ στην δραματική σειρά. Μια ηθοποιός με χάρισμα, ταλέντο και πάνω απ’όλα ήθος, μακριά από τα πολλά φώτα της δημοσιότητας ξέρει καλά να χειρίζεται την πραγματικότητα και να παθιάζεται με τους ρόλους της τόσο στην τηλεόραση, όσο και στο θέατρο και στον κινηματογράφο όπου έχει πρωταγωνιστήσει.

αρχείο λήψης (11)

Φέτος το καλοκαίρι η αγαπημένη μας ηθοποιός συμμετείχε στην θεατρική παράσταση »Λυσιστράτη» σε σκηνοθεσία του Τζέσαρι Γκραουζίνι. Μαζί της στο σανίδι βρέθηκαν πολλοί γνωστοί  ηθοποιοί, μεταξύ αυτών ο Αντώνης Λουδάρος,  η Καίτη Κωνσταντίνου,  ο Θανάσης Τσαλταμπάσης,  η Νάντια Κοντογεώργη,   η  Μαρία Φιλίππου,  ο Δημήτρης Παπανικολάου και  Γεράσιμος Σκαφίδας.

234r245r4r-2

Η ίδια κατά καιρούς σε συνεντεύξεις  της, έχει δηλώσει : «Είμαι λίγο “σκορπισμένη”, ανασφαλής, ανοργάνωτη. Θέλω αρχηγό και δεν είμαι αρχηγός του εαυτού μου. Γι’ αυτό δεν παίρνω εύκολα αποφάσεις. Μου έκανε καλό που κάθισα λίγο και ένιωσα την  έλλειψη της δουλειάς μου. Το θέατρο δεν μπορείς να το αποχωριστείς. Είναι δύσκολος ο αποχαιρετισμός, γι’ αυτό και καταλαβαίνω τους μεγάλους ανθρώπους, που δεν το εγκαταλείπουν. Τους δίνει ζωή και η εγκατάλειψη είναι δραματική. Όταν, βέβαια, έχεις μια οικογένεια και είσαι οχυρωμένος, η μετάβαση είναι πιο ήπια».

Είναι τιμή και δέος να έχουμε τέτοιους σημαντικούς ηθοποιούς στη χώρα μας σήμερα,  που ξέρουν πολύ καλά να προκαλούν το αίσθημα της εκτίμησης στο κοινό τους. Για μένα η Μαρία Καβογιάννη είναι μία από τις καλύτερες ηθοποιούς της γενιάς μας και της ευχόμαστε κάθε προσωπική κι επαγγελματική επιτυχία στη ζωή της!!!

Posted in Αταξινόμητα | Tagged , , , | 2 Σχόλια

»Ευχαριστούμε Ελλάδα . . . »

54797_education_0

Ρούχα, φαγητό, νερό, τετράδια, σπίτι. Πράγματα που σε εμάς είναι δεδομένα  για τα παιδιά της Αφρικής  και των περιοχών αυτού του κόσμου που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, αποτελούν ζητούμενα.  Αλήθεια εσύ πόσο πρόθυμος είσαι να προσφέρεις έστω και κάτι μικρό αλλά σημαντικό γι’αυτούς τους ανθρώπους;

Εθελοντισμός από την Actionaid

Με το σύνθημα »Μαζί σου γινόμαστε περισσότεροι» στο ελληνικό γραφείο της Actionaid περίπου 150 εθελοντές στηρίζουν αυτό το έργο σε διαφορετικά προγράμματα:

  • Εθελοντές γραφείου: προσφέρουν  πολύτιμη βοήθεια σε απλές διοικητικές εργασίες, όπως αρχειοθέτηση και προετοιμασία ταχυδρομείου.
  • Εκπαιδευτική ομάδα: υποστηρίζεται η λειτουργία του εκπαιδευτικού κέντρου:» Ένας Κόσμος άνω κάτω» το οποίο υποδέχεται σχολεία και οικογένειες.
  • Activista: οργανώνονται  δράσεις ευαισθητοποίησης του κοινού και οι εθελοντές γίνονται  μέρος της διεθνούς ομάδας νέων της ActionAid.
  • Εξειδικευμένη πρακτική άσκηση: τελειόφοιτοι και απόφοιτοι ακαδημαϊκών σχολών υποστηρίζουν εξειδικευμένες εργασίες και αποκτούν εμπειρία στον τομέα τους, κάποιες φορές (π.χ. μεταφράσεις, γραφιστικά) ακόμα και εξ αποστάσεως.

Η βοήθεια όλων μας είναι αναγκαία και απλά μας κάνει δυνατότερους νιώθοντας  ότι προσφέρουμε σε αυτόν τον κόσμο.  Αν θες να γίνεις ανάδοχος παιδιού  ή να κάνεις μια δωρεά μπες στο http://www.actionaid.gr/ethelontismos και πάρε τις ανάλογες πληροφορίες.

Για όσους λοιπόν δεν γνωρίζουν την Actionaid,  είναι μια διεθνής, μη κυβερνητική, αναπτυξιακή οργάνωση. Δουλεύει μαζί με περισσότερους από 15 εκατομμύρια ανθρώπους σε 45 χώρες για έναν κόσμο χωρίς φτώχεια κι αδικία. Ένας κόσμος χωρίς φτώχεια και αδικία μέσα στον οποίο κάθε άτομο απολαμβάνει το δικαίωμα να ζει με αξιοπρέπεια.  Αυτό που κάνει διαφορετική και ξεχωριστή αυτή την μη κερδοσκοπική οργάνωση είναι το γεγονός ότι στην ActionAid βλέπουν την φτώχεια σαν μια αδικία. Γι’ αυτό κάνουν  τους φτωχότερους ανθρώπους του κόσμου, συνεργάτες τους στην αντιμετώπιση των αιτιών της και της αδικίας που προκαλεί.

Όπου δουλεύουν  ενθαρρύνουν  τους κατοίκους να χρησιμοποιήσουν τις δικές τους δυνάμεις στον αγώνα για μια καλύτερη ζωή. Γιατί έτσι έρχεται η αληθινή αλλαγή: στις οικογένειες, στις κοινότητες, σε ολόκληρες κοινωνίες.  Δεν επιβάλλουν ποτέ λύσεις εκεί που δουλεύουν. Δουλεύουν μαζί με τους κατοίκους σε όσα εκείνοι αναγνωρίζουν ως ανάγκες. Στοχεύουν στη μακροπρόθεσμη αλλαγή και αυτό τους διαφοροποιεί από πολλές άλλες οργανώσεις. Όπου πηγαίνουν, μένουν  πολλά χρόνια, με στόχο όταν αποχωρήσουν από την περιοχή οι κάτοικοι να στηρίζονται στις δικές τους δυνάμεις.

2.317 άνθρωποι έχουν μολυνθεί από τον ιό Έμπολα στη Σιέρα Λεόνε. Η ActionAid είναι εκεί! Ενημερώνει για να σταματήσει τη μετάδοση, παρέχει τροφή στις οικογένειες ασθενών που ζουν σε καραντίνα και υποστηρίζει τις ομάδες υγείας της χώρας. Πάντα μπορείς να βοηθήσεις. Έστω και μια μικρή βοήθεια θα καταστεί σωτήρια για ανθρώπους που έχουν ανάγκη από φάρμακα, φαγητό και ρουχισμό. Έλληνες εθελοντές καθημερινά επισκέπτονται τέτοιες περιοχές, βοηθούν με σκοπό την ανέγερση σχολείων και ιατρείων στις περιοχές αυτές. Όλα αυτά φέρνουν το αληθινό χαμόγελο σε αθώες ψυχούλες κι ανθρώπους που καθημερινά παλεύουν να κρατήσουν το σώμα τους εν ζωή. Κάτω από σχεδόν απάνθρωπες  συνθήκες. Είναι τιμή σου να βοηθάς με τον δικό σου μοναδικό τρόπο ανθρώπους που έχουν πραγματική ανάγκη. Άλλωστε η αξία των ανθρώπων δεν εξαρτάται από χρώματα και φυλές. Η αξία του ανθρώπου φαίνεται στην αγάπη και την συμπόνοια. Όποιος καλλιεργεί το φυλετικό μίσος είσαι σαν να εγκληματεί εναντίον της ανθρωπότητας. 10629634_10152696014799754_3650778643404601374_n

Εύχομαι η χώρα μας κι εμείς σαν λαός να συνεχίσουμε να βοηθάμε ανθρώπους που έχουν πραγματική ανάγκη, προσφέροντας χαμόγελα και  εισπράττοντας μεγάλα »Ευχαριστώ»  από αληθινές και πονεμένες ψυχές που σε κάθε μας εθελοντική κίνηση, νιώθουν  σαν να ξαναγεννιούνται….

Posted in Αταξινόμητα | Tagged , | Σχολιάστε