Ο τυφλός με το ακορντεόν

αρχείο λήψης (20)

Τον βλέπω πίσω από το ανοιχτό μας παράθυρο σαν ένα κομμάτι άλλου κόσμου, μια σελίδα κιτρινισμένου ημερολογίου που σπρώχνει τις μέρες του αργά, ήρεμα αλλά και θλιμμένα. Έχει βρει μια ήσυχη γωνιά στο πεζοδρόμιο, μια γωνιά που φιλοξενεί χρόνια τώρα τον πόνο του, τους φόβους του, τα κρυφά του όνειρα και την πιο ζεστή ελπίδα του.

Κάθεται στο χαμηλό κόκκινο σκαμνάκι του, με ένα πολύχρωμο μαξιλαράκι να τον ξεκουράζει στην πλάτη, φορά ένα γκρίζο κουστούμι κάπως παλιό για την εποχή, με το βλέμμα του να αφήνεται και να πλανάται σε κόσμους μακρινούς, σκοτεινούς και γεμάτους όνειρα. Πιάνει σφιχτά στα χέρια του το αγαπημένο του μουσικό όργανο, το ακορντεόν κι αρχίζει το θλιβερό ρεπερτόριο της επαιτείας με την »Κομπαρσίτα» ή με »Το πιο όμορφο ταγκό». Ποιες μελωδίες, ποιες εικόνες, ποιες σκέψεις, και ποια χρώματα να στεφανώνουν άραγε το μυαλό του, καθώς η μελωδία ξεχύνεται από το ακορντεόν γεμίζοντας γλυκύτητα τους περαστικούς. Αυτή η μελωδία του εισχωρεί μέσα στα σπίτια μας και κατακτά τις καρδιές μας, αλλά ακόμη περισσότερο πυρπολεί τις σκέψεις μας. Ακούω με προσοχή την μουσική του κοιτώντας τον στα μάτια. Καταλαβαίνω πως δεν βλέπει. Αυτό είναι που με συγκινεί περισσότερο. Δεν βλέπει αλλά παρ’ολα αυτά βγάζει μια ταξιδιάρικη μελωδία  με το ακορντεόν του. Αμέσως περνούν σκέψεις από το μυαλό μου όπως »Που ζει τώρα»; »Έχει παρέες και φίλους;» »Ποια κάμαρα φιλοξενεί το βράδυ τα όνειρά του»;

Κάποιες φορές τον έχω ακούσει να παρασύρεται από την χαρούμενη φωνή του ακορντεόν και να τραγουδά συνεπαρμένος από την ίδια του την τέχνη με φωνή δυνατή και παθιάρικη που θαρρείς λικνίζεται σαν την φλόγα ενός κεριού. Τότε νιώθεις πως ο ουρανός και η γειτονιά παίρνει ουσία και χρώμα. Ξεχνάμε το θόρυβο που κάνουν τα αυτοκίνητα, την πλήξη της καθημερινότητας, το άγχος και τα προβλήματά μας. Χανόμαστε στην μουσική και στην φωνή αυτού του ανθρώπου. Αυτού του σπάνιου άνδρα με το ακορντεόν. Είμαστε άνθρωποι που έχουμε ξεχάσει λόγω των ημερών να σκεφτόμαστε με την καρδιά μας. Κάποτε ζητούσαμε να χτίζουμε έναν όμορφο κόσμο και τώρα φτάσαμε να ζητάμε να κατασπαράξουμε ό,τι απέμεινε από μια ετοιμόρροπη κοινωνία.

Οι περαστικοί περνούν από το σημείο που ακούγεται η όμορφη μελωδία και δεν δίνουν σημασία. Μήπως δεν ακούνε καλά; Μπα. Μάλλον δεν έχουν καρδιά. Μια μέρα σταματάει κάποιος περαστικός, κοντοστέκεται για λίγο, βγάζει ένα κέρμα και το ρίχνει μέσα στο τσίγκινο κουτάκι που βρισκόταν μπροστά από τον άνδρα με το ακορντεόν. Εκείνος με μια ανεπαίσθητη κίνηση του κεφαλιού λέει »ευχαριστώ» και συνεχίζει το τραγούδι του, που μιλά για τον έρωτα, για μια όμορφη κοπέλα, για θάλασσες, ταξίδια, για τους ξενιτεμένους, για τα βάσανα των ανθρώπων. Αναρωτιέμαι τι μπορεί να κάνει ένα κέρμα μας σε αυτόν τον άνθρωπο. Μπορούμε με το καθημερινό μας μονόευρο να λύσουμε τα προβλήματα του; Μπορούμε να του εξασφαλίσουμε με αυτό τον τρόπο ρούχο, φαγητό, στέγη και μια πιο ανθρώπινη ζωή ; Όχι βέβαια. Βρίσκουμε απλά ρομαντική και γοητευτική την κατάστασή του, αλλά αυτός ο άνθρωπος έξω από ένα ωραίο ενσταντανέ, είναι ένας άνθρωπος μόνος που στηρίζει τις ελπίδες του στην δική μας »φιλανθρωπία», που μένει πολλές φορές νηστικός γιατί τα κέρματα μας δεν έφταναν για να του εξασφαλίσουν ένα ζεστό πιάτο φαϊ.

Κάνοντας αυτές τις σκέψεις τον κοιτάζω ξανά πίσω από το τζάμι. Μοιάζει με ξεχασμένο μνημείο της κλασικής εποχής, που οι αρχαιολόγοι δεν εκτίμησαν την αξία του. Με λουλούδι που ανθίζει και ευωδιάζει ολόκληρη την πλάση αλλά κανείς δεν χαίρεται το άρωμά του και τα γεμάτα ζωντάνια χρώματά του. Γύρω στις 5.00 το απόγευμα, σηκώνει το φορτίο της θλιβερής ύπαρξής , το ξύλινο σκαμνί, το ακορντεόν, το τσίγκινο κουτάκι και με αργά βήματα απομακρύνεται στα βάθη του δρόμου, άγνωστο για που, χτυπώντας στο πεζοδρόμιο το ειδικό μπαστουνάκι των τυφλών με ήχο ξερό και μονότονο που σου αγγίζει βαθιά την ψυχή.

Θα σε περιμένουμε πάλι αύριο καλέ μου άνθρωπε, να ακούσουμε το τραγούδι σου, να ξανακερδίσουμε την χαμένη μας ανθρωπιά, να ξαναβρούμε την καρδιά μας. Το θλιβερό μας αντάλλαγμα θα ναι ένα κέρμα, ένα νοσταλγικό χαμόγελο ,ένα βλέμμα και μια ανθρώπινη σκέψη…..

Advertisements
This entry was posted in Αταξινόμητα. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s