Γνωρίζοντας τον Νίκο Βερδινάκη

1508606_10205419958084765_4820209014703996860_n

Νίκος Βερδινάκης. Ένας 21χρονος από την όμορφη Κρήτη που κάνει το όνειρό του για την μουσική πραγματικότητα.

Ασχολείται από μικρός με την μουσική, στην οποία τον ώθησε ο πατέρας του. Στα 6 του χρόνια, ξεκίνησε μαθήματα κιθάρας και μαθήματα πλήκτρων στα 8 του. Όταν βρισκόταν στο Γυμνάσιο η αίσθηση και το ενδιαφέρον του για την μουσική μεγάλωνε και ξεκίνησε πιο ενεργά τα μαθήματα κιθάρας. Στο Λύκειο μάλιστα, είχε φτιάξει και μια μπάντα για μικρό χρονικό διάστημα βέβαια, τους Lost Lyrics. Ξεκίνησε να ηχογραφεί κομμάτια από το 2010 κι ύστερα.
Σήμερα εν έτη 2014 έχει ηχογραφήσει 3 κομμάτια, το Scream as loud as you can se σε συνεργασία με τον Saboter Zac, το Αρκεί να είσαι εκεί και το πιο πρόσφατο κομμάτι του με τίτλο Κοίταξέ με.

Βρείτε τα κομμάτια του Νίκου στο Youtube:

FACEBOOK: https://www.facebook.com/nick.verdinakis?fref=ts

Είναι ωραίο οι νέοι να κυνηγούν τα όνειρά τους, να πιστεύουν στις δυνάμεις τους και να κάνουν όμορφα και δημιουργικά πράγματα. Όνειρα, στόχοι και ήθος άλλωστε είναι κάποια από τα σημαντικότερα εφόδια στην ζωή μας. Εμείς δεν έχουμε παρά να ευχηθούμε καλή συνέχεια και πάντα επιτυχίες στον Νίκο!

Advertisements
Posted in Αταξινόμητα | Σχολιάστε

Η μουσική ιδιοφυϊα του Λούντβιχ Βαν Μπετόβεν

λήψη (2)

» Εκείνος που θα αισθανθεί ολοκληρωτικά τη μουσική μου, θα νιώσει τον εαυτό του απολυτρωμένο από τις δοκιμασίες της ζωής». Με τα λόγια αυτά ο μεγαλύτερος συνθέτης των αιώνων εκφράζει την πεποίθησή του για την δύναμη της μουσικής του.

Πραγματικά, η μουσική του Μπετόβεν είναι η ίδια η ψυχή της μουσικής. Από το περιεχόμενο της χαρακτηρίζεται ως ηθική, γιατί μέσα από τα κομμάτια της ο άνθρωπος ανυψώνεται σ’έναν ανώτερο κόσμο και απολυτρώνεται από τα προβλήματα της καθημερινότητας. Η μουσική του, με τις αλλεπάλληλες αντιθέσεις της , συγκλονίζει όλες τις χορδές της ανθρώπινης ψυχής, ενώ, ταυτόχρονα, πετυχαίνει την ισορροπία πνεύματος και ψυχής με την λογική την υψηλή πνοή που διαχέεται στις ίδιες αντιθέσεις.

Ο πλούσιος κόσμος των συναισθημάτων και των υψηλών ιδανικών αγκαλιάζει τις νότες του, μ’ έναν μαγικό τρόπο. Η χαρά, η λύπη,  ο πόνος  εναλλάσσονται  αριστοτεχνικά, ενώ η αγάπη, η θέληση,  ο ηρωισμός αποκαλύπτονται με μεγαλοπρέπεια. Τα θέματά του διακρίνονται για την απλότητά τους, που όμως, επεξεργάζεται ακούραστα και διεξοδικά. Εκείνο που τον καθιέρωσε ως τον μεγαλύτερο συνθέτη είναι ότι θέλησε όχι μόνο να συνθέσει ωραία μουσική, αλλά και να εκφραστεί μέσα από αυτήν και όπως φαίνεται το πέτυχε. Μας έδωσε ένα ασυγκράτητο πνευματικό προϊόν, μέσα στο οποίο φανέρωσε στοιχεία της ανθρώπινης προσωπικότητας και του απόκρυφου συναισθηματικού κόσμου.

Για να τονιστεί το μεγαλείο του έργου του, η απήχησή του στην ανθρωπότητα και η αντοχή του στο χρόνο, αξίζει να αναλυθούν μερικά στοιχεία του χαρακτήρα του ανθρώπου Μπετόβεν. Γεννήθηκε στο Μπον της Γερμανίας το 1770, και πέθανε το 1827. όταν ήταν ακόμη στην ηλικία των 4 έδειξε το ανεπτυγμένο μουσικό του αίσθημα. Σημαντικό ρόλο στα πρώτα βήματα της ζωής του, έπαιξε η τρυφερή του μητέρα.

Έζησε απλή ζωή. Ποτέ δεν ζήλεψε την πολυτέλεια των πριγκίπων της εποχής του, αν κι έζησε αρκετά κοντά τους. Ο Μπετόβεν λάτρευε υπερβολικά την φύση.  Ο ίδιος έγραψε κάποτε: » Αγαπώ το δέντρο από έναν άνθρωπο». Στην ηλικία των 30 ετών έχασε την ακοή του. Από το 1815, έτος της μεγαλύτερης δόξας του, συνεννοείται μόνο γραπτώς με τους γύρω του. Το πλήγμα αυτό της υγείας του, ήταν πολύ σημαντικό για την εξέλιξη της σταδιοδρομίας του.

Ο Mπετόβεν σαν άνθρωπος ήταν ιδιαιτέρως ρεαλιστής και αλτρουιστής. Περί το 1802, ο ίδιος έγραψε: » Δεν αναγνωρίζω άλλο σημείο υπεροχής του εαυτού μου, πέρα από την καλοσύνη». Τρία ήταν τα ιδανικά που ξεχώρισαν στην ζωή του, όπως η αγάπη, η ελευθερία  και η αλήθεια για τα οποία αγωνίστηκε ευσυνείδητα. Άνθρωπος μεγαλοφυής. Αγάπησε την ζωή του, μόνο και μόνο για να προσφέρει τη χαρά που η ίδια του στέρησε. Έκανε τον πόνο του τραγούδι, για να καταξιώσει τον άνθρωπο μέσα στο πέρασμα των αιώνων. Τα μεγαλύτερα δημιουργήματά του συνέθεσε, όταν ήταν εντελώς κουφός. Ήταν η σημαντικότερη νίκη για τον ίδιο.

Ο Μπετόβεν , τελειοποίησε το μουσικό είδος της Συμφωνίας και συστηματοποίησε την οργανική μουσική. Είναι ο κυριότερος εκπρόσωπος της καθαρής ή απόλυτης μουσικής, που θεωρείται ως άμεση έκφραση του πνεύματος. Κατόρθωσε να εξωτερικεύσει την βαθύτερη υπόσταση του εσωτερικού κόσμου, με φθόγγους. Ασχολήθηκε με όλα τα είδη της μουσικής. Απαράμιλλα  μουσικά μνημεία θεωρούνται η »Missa Solemnis» λειτουργία, την αξία της οποίας αναγνώριζε κι ο ίδιος και οι 9 συμφωνίες του. Ανάμεσα στα αριστουργήματά του συγκαταλέγονται το ορατόριο » Ο Χριστός στο όρος των Ελαιών», το μελόδραμα » Fidelio» και τα κονσέρτα του για βιολί και πιάνο.

Ο Λούντβιχ Βαν Μπετόβεν, αποτελεί σύμβολο της αγάπης και την ζωή και πίστης στην αιώνια αξία του ανθρώπου. Ο Μότσαρτ που υπήρξε δάσκαλός του είπε: Προσέχετε αυτόν τον νέο. Θα κάνει τον κόσμο να μιλάει γι’αυτόν». Σίγουρα δεν είχε άδικο….

Posted in Αταξινόμητα | Σχολιάστε

Μακαρένια αγάπη μου

578774_496945000369647_1812673513_nΑγαπάς την ελληνική τηλεόραση και τα ελληνικά σήριαλ; Αν ναι τότε δεν υπάρχει περίπτωση να μην έχει πέσει το μάτι σου στην σελίδα του  Facebook με το όνομα »Μακαρένια». Το δικό μου μάτι έπεσε πάνω στην σελίδα αυτή λίγους μήνες πριν και σας πληροφορώ ότι δεν ξεκολλάει πλέον. Οφείλω να παραδεχτώ πως είμαι ένας από τους χιλιάδες φανατικούς της χρήστες!

Αυτό που σίγουρα ξέρετε για το »Μακαρένια» όσοι παρακολουθείτε κι ενημερώνεστε μέσω της σελίδας αλλά και για όσους δεν το γνωρίζετε, είναι το γεγονός ότι αναφέρεται σε όλες τις εκφάνσεις της ελληνικής τηλεόρασης από αγαπημένα σήριαλ της δεκαετίας του ’90 έως και σήμερα. Σήριαλ που μας κράτησαν, μας κρατούν και θα μας κρατούν συντροφιά με τις ξεχωριστές ερμηνείες των ηθοποιών που πέρασαν μέσα από αυτές αλλά και των ξεχωριστών διαλόγων που έγιναν επιτυχημένες και διαχρονικές ατάκες, για να τις συζητάμε εμείς σήμερα και να τις μοιραζόμαστε μέσα σε αυτή την σελίδα.

Αυτό που σίγουρα δεν γνωρίζετε είναι ότι την σελίδα δημιούργησε πριν από 1,5 περίπου χρόνο(Άνοιξη 2013)  ένας φιλόδοξος νέος, ο Γιώργος. Αρχικά, δημιούργησε ένα blog με την ονομασία »Μακαρένια»,θέλοντας να μοιραστεί την αγάπη του για τις σειρές με τις οποίες μεγάλωσε και του κράτησαν παρέα στην παιδική του ηλικία , όπως άλλωστε και σε πολλούς από εμάς. Σχεδόν ταυτόχρονα, δημιούργησε και την σελίδα στο Facebook, που πλέον είναι πιο ενεργή από το blog καθώς ανανεώνεται καθημερινά, χάρη στο υλικό που έρχεται από απλούς χρήστες στο inbox της, σε μαζικό αριθμό. Σύμφωνα με τον ίδιο τον δημιουργό, όπως φαίνεται η σελίδα πέτυχε τον στόχο της. Ουσιαστικά διατηρεί ένα prοject που κάνει τόσο τον ίδιο όσο και τους υπόλοιπους χρήστες της, να ξεφεύγουν από την καθημερινότητα και τα βάρη της δουλειάς, διασκεδάζοντας την κάθε στιγμή μέσω της σελίδας.

Το »Μακαρένια» την στιγμή που μιλάμε απαριθμεί 32.068 fans στο Facebook και οι αναρτήσεις στην σελίδα μέσω των χρηστών αυξάνονται και πληθύνονται διαρκώς. Εμείς δεν έχουμε παρά να ευχηθούμε καλή συνέχεια στην ανοδική πορεία της εν λόγω σελίδας που μπήκε για τα καλά στην ζωή μας και πολλές εκπλήξεις που μας κάνουν  να αγαπάμε την ελληνική τηλεόραση ακόμη περισσότερο.

Η σελίδα στο Facebook:  https://www.facebook.com/themakarenia?fref=ts

Posted in Αταξινόμητα | Σχολιάστε

Η πιο σπουδαία νίκη είναι η νίκη του εαυτού μας

images (38)

Η ζωή του ανθρώπου είναι ένας συνεχής αγώνας, που παίρνει διάφορες διαστάσεις και μορφές. Κάθε εκδήλωση του αγώνα αυτού έχει τις ρίζες της στον άνθρωπο, αφού ο ίδιος είναι υποκινητής του.

Ανυπέρβλητα εμπόδια παρεμποδίζουν το δρόμο που φτιάχνει ο καθένας μας στη ζωή του και μαζί με αυτά παρουσιάζονται χιλιάδες άλλα από τις δόλιες πράξεις όσων επιβουλεύονται την ανοδική πορεία του. Για να αντιμετωπίζει τα αλλεπάλληλα προβλήματα που παρουσιάζονται σε κάθε του βήμα, ο άνθρωπος οφείλει να μένει σταθερός και αγέρωχος στις απόψεις του. Ιδιαίτερα για τον άνισο αγώνα κατά του κακού απαιτείται ατσαλένιο φρόνημα για να χαλιναγωγηθεί η έμφυτη ροπή προς το κακό.  Ο άνθρωπος πρέπει να νικήσει τον εαυτό του. Η νίκη αυτή δεν είναι εύκολη και έχει αποφασιστική σημασία για την ζωή του καθενός. Είναι αυτό που θα ονόμαζε κανείς ηθική τελείωση.

Ο άνθρωπος που είναι κυρίαρχος του εαυτού του ελέγχει τα θέλω του, περιορίζει τις επιθυμίες του, συγκρατεί τις ορμές των ενστίκτων του , δαμάζει τα πάθη του, αντέχει στα έντονα συναισθήματα κι έχει την δύναμη να καθυποτάξει τη ροπή προς την ακολασία. Είναι αναμφισβήτητο ότι ο άνθρωπος θα δικαιωθεί με την ατομική του επιτυχία και την κοινωνική και εθνική προσφορά.

Θα μπορούσε, ίσως, δικαιολογημένα να πιστέψει κάποιος ότι ο άνθρωπος είναι δέσμιος καθιερωμένων αρχών, που του επιβάλλει ένα πολύπλοκο περιβάλλον και τις ακολουθεί ανίσχυρος να αντιδράσει. Αν πραγματικά συμβαίνει κάτι τέτοιο, τότε ο άνθρωπος έχει ένα μόνιμο εχθρό,  τον εαυτό του. Κι όμως, ούτε ο εαυτός μας είναι εχθρός, αν φροντίσουμε συνειδητά και με περίσκεψη για τις λιγοστές του απαιτήσεις, ούτε και ο ίδιος ο άνθρωπος είναι ανελεύθερος. Ελεύθερος δεν είναι αυτός που κάνει ό,τι θέλει αλλά ό,τι είναι σωστό για τον εαυτό του και για τους γύρω του. Αφού λοιπόν η ελευθερία είναι πνευματική διαδικασία, συμβαδίζει με την πνευματική ωριμότητα, που πετυχαίνει κανείς με το ψυχικό του σθένος και την επιμονή του. Άμεση συνέπεια είναι ότι η αληθινή ελευθερία είναι η δυνατή θέληση με την οποία επιβάλλεται κανείς  στον ίδιο του τον εαυτό, είναι το συνώνυμο της αυτοκυριαρχίας και εφόσον ο καθένας αναγνωρίζει ορισμένα δικαιώματα στον εαυτό του, συμφιλιώνεται με αυτόν. Πώς είναι δυνατόν να επέλθει σύγκρουση της θέλησης μας με το πανίσχυρο εγώ μας τη στιγμή που έχουν δημιουργηθεί οι προϋποθέσεις για την σωματική του ευεξία και την ψυχική του ηρεμία; Ψυχή και σώμα συνεργάζονται αδελφικά.  Μια αποκρυσταλλωμένη λογική κατευθύνει τα συναισθήματα και ψυχολογικά του προβλήματα, καθορίζει την σωστή  θέση απέναντι στην κοινωνική ζωή, δίνει προσανατολισμούς με υπευθυνότητα και ευσυνειδησία.

Aς εξετάσουμε την στάση των δύο εκείνων ανδρών της αρχαιότητας, τον Θεμιστοκλή και τον Ευρυβιάδη, κατά της κρίσιμης αντιμετώπισης των εχθρικών δυνάμεων της Ανατολής. Αν ο Θεμιστοκλής αντιδρούσε το ίδιο αυταρχικά, όπως ο Ευρυβιάδης, ίσως να μην πετύχαιναν τον άθλο της Σαλαμίνας. Αν δεν είχε κυριαρχήσει ο ίδιος στον εαυτό του, δεν θα κατάφερνε να πλησιάσει τον αντίπαλό του. Έτσι συνεργάστηκαν και πέτυχαν.

Αυτοκυριαρχία είναι το προτέρημα του ανθρώπου να αντιμετωπίζει με ψυχραιμία την κατάσταση, έτσι ώστε να αφήσει την κρίση του να λειτουργήσει σωστά. Έτσι, αναγνωρίζεται από τους άλλους, γίνεται συνεργάσιμο μέλος στην κοινωνία και αποκτά αυτοπεποίθηση. Η ευτυχία θα είναι τίμημα του επίπονου αυτού εσωτερικού αγώνα του ανθρώπου στην προσπάθειά του να κατανικήσει τα ξεσπάσματα της εγωιστικής διάθεσης του απαιτητικού εαυτού του.

Posted in Αταξινόμητα | 1 σχόλιο

Ο τυφλός με το ακορντεόν

αρχείο λήψης (20)

Τον βλέπω πίσω από το ανοιχτό μας παράθυρο σαν ένα κομμάτι άλλου κόσμου, μια σελίδα κιτρινισμένου ημερολογίου που σπρώχνει τις μέρες του αργά, ήρεμα αλλά και θλιμμένα. Έχει βρει μια ήσυχη γωνιά στο πεζοδρόμιο, μια γωνιά που φιλοξενεί χρόνια τώρα τον πόνο του, τους φόβους του, τα κρυφά του όνειρα και την πιο ζεστή ελπίδα του.

Κάθεται στο χαμηλό κόκκινο σκαμνάκι του, με ένα πολύχρωμο μαξιλαράκι να τον ξεκουράζει στην πλάτη, φορά ένα γκρίζο κουστούμι κάπως παλιό για την εποχή, με το βλέμμα του να αφήνεται και να πλανάται σε κόσμους μακρινούς, σκοτεινούς και γεμάτους όνειρα. Πιάνει σφιχτά στα χέρια του το αγαπημένο του μουσικό όργανο, το ακορντεόν κι αρχίζει το θλιβερό ρεπερτόριο της επαιτείας με την »Κομπαρσίτα» ή με »Το πιο όμορφο ταγκό». Ποιες μελωδίες, ποιες εικόνες, ποιες σκέψεις, και ποια χρώματα να στεφανώνουν άραγε το μυαλό του, καθώς η μελωδία ξεχύνεται από το ακορντεόν γεμίζοντας γλυκύτητα τους περαστικούς. Αυτή η μελωδία του εισχωρεί μέσα στα σπίτια μας και κατακτά τις καρδιές μας, αλλά ακόμη περισσότερο πυρπολεί τις σκέψεις μας. Ακούω με προσοχή την μουσική του κοιτώντας τον στα μάτια. Καταλαβαίνω πως δεν βλέπει. Αυτό είναι που με συγκινεί περισσότερο. Δεν βλέπει αλλά παρ’ολα αυτά βγάζει μια ταξιδιάρικη μελωδία  με το ακορντεόν του. Αμέσως περνούν σκέψεις από το μυαλό μου όπως »Που ζει τώρα»; »Έχει παρέες και φίλους;» »Ποια κάμαρα φιλοξενεί το βράδυ τα όνειρά του»;

Κάποιες φορές τον έχω ακούσει να παρασύρεται από την χαρούμενη φωνή του ακορντεόν και να τραγουδά συνεπαρμένος από την ίδια του την τέχνη με φωνή δυνατή και παθιάρικη που θαρρείς λικνίζεται σαν την φλόγα ενός κεριού. Τότε νιώθεις πως ο ουρανός και η γειτονιά παίρνει ουσία και χρώμα. Ξεχνάμε το θόρυβο που κάνουν τα αυτοκίνητα, την πλήξη της καθημερινότητας, το άγχος και τα προβλήματά μας. Χανόμαστε στην μουσική και στην φωνή αυτού του ανθρώπου. Αυτού του σπάνιου άνδρα με το ακορντεόν. Είμαστε άνθρωποι που έχουμε ξεχάσει λόγω των ημερών να σκεφτόμαστε με την καρδιά μας. Κάποτε ζητούσαμε να χτίζουμε έναν όμορφο κόσμο και τώρα φτάσαμε να ζητάμε να κατασπαράξουμε ό,τι απέμεινε από μια ετοιμόρροπη κοινωνία.

Οι περαστικοί περνούν από το σημείο που ακούγεται η όμορφη μελωδία και δεν δίνουν σημασία. Μήπως δεν ακούνε καλά; Μπα. Μάλλον δεν έχουν καρδιά. Μια μέρα σταματάει κάποιος περαστικός, κοντοστέκεται για λίγο, βγάζει ένα κέρμα και το ρίχνει μέσα στο τσίγκινο κουτάκι που βρισκόταν μπροστά από τον άνδρα με το ακορντεόν. Εκείνος με μια ανεπαίσθητη κίνηση του κεφαλιού λέει »ευχαριστώ» και συνεχίζει το τραγούδι του, που μιλά για τον έρωτα, για μια όμορφη κοπέλα, για θάλασσες, ταξίδια, για τους ξενιτεμένους, για τα βάσανα των ανθρώπων. Αναρωτιέμαι τι μπορεί να κάνει ένα κέρμα μας σε αυτόν τον άνθρωπο. Μπορούμε με το καθημερινό μας μονόευρο να λύσουμε τα προβλήματα του; Μπορούμε να του εξασφαλίσουμε με αυτό τον τρόπο ρούχο, φαγητό, στέγη και μια πιο ανθρώπινη ζωή ; Όχι βέβαια. Βρίσκουμε απλά ρομαντική και γοητευτική την κατάστασή του, αλλά αυτός ο άνθρωπος έξω από ένα ωραίο ενσταντανέ, είναι ένας άνθρωπος μόνος που στηρίζει τις ελπίδες του στην δική μας »φιλανθρωπία», που μένει πολλές φορές νηστικός γιατί τα κέρματα μας δεν έφταναν για να του εξασφαλίσουν ένα ζεστό πιάτο φαϊ.

Κάνοντας αυτές τις σκέψεις τον κοιτάζω ξανά πίσω από το τζάμι. Μοιάζει με ξεχασμένο μνημείο της κλασικής εποχής, που οι αρχαιολόγοι δεν εκτίμησαν την αξία του. Με λουλούδι που ανθίζει και ευωδιάζει ολόκληρη την πλάση αλλά κανείς δεν χαίρεται το άρωμά του και τα γεμάτα ζωντάνια χρώματά του. Γύρω στις 5.00 το απόγευμα, σηκώνει το φορτίο της θλιβερής ύπαρξής , το ξύλινο σκαμνί, το ακορντεόν, το τσίγκινο κουτάκι και με αργά βήματα απομακρύνεται στα βάθη του δρόμου, άγνωστο για που, χτυπώντας στο πεζοδρόμιο το ειδικό μπαστουνάκι των τυφλών με ήχο ξερό και μονότονο που σου αγγίζει βαθιά την ψυχή.

Θα σε περιμένουμε πάλι αύριο καλέ μου άνθρωπε, να ακούσουμε το τραγούδι σου, να ξανακερδίσουμε την χαμένη μας ανθρωπιά, να ξαναβρούμε την καρδιά μας. Το θλιβερό μας αντάλλαγμα θα ναι ένα κέρμα, ένα νοσταλγικό χαμόγελο ,ένα βλέμμα και μια ανθρώπινη σκέψη…..

Posted in Αταξινόμητα | Σχολιάστε

»Ημερολόγιο Σκέψεων»: Το βιβλίο της διπλανής πόρτας

9789605710705Μέσα Οκτώβρη. Κάθομαι για λίγο να ξαποστάσω από την δουλειά. Βάζω καφέ στην καφετιέρα και ανοίγω να διαβάσω ένα βιβλίο. Όχι όμως ένα οποιοδήποτε βιβλίο. Τίτλος του »Ημερολόγιο Σκέψεων», συγγραφέας Γιώργος Βαγγελάκης. Ένα βιβλίο που με συγκίνησε μόλις το κράτησα στα χέρια μου, πριν ακόμη το διαβάσω. Ο λόγος; Η γνωριμία μου με τον φίλο Γιώργο και η σπανιότητα του ως άνθρωπος. Εδώ βέβαια έγκειται και η μεγάλη δυσκολία. Όταν μπαίνεις στην διαδικασία να διαβάσεις και μετά να γράψεις δυο λόγια για το βιβλίο ενός γνωστού και φίλου.

Πρόκειται για ένα βιβλίο γεμάτο σκέψεις. Σκέψεις προσωπικές. Σκέψεις που ταλανίζουν όλους μας στην διάρκεια της ημέρας. Η οπτική των πραγμάτων μέσα από τον έρωτα, την αγάπη, τους στόχους και τα όνειρα, με άγγιξαν όπως πιστεύω θα αγγίξουν και κάθε αναγνώστη που θα έχει την τύχη να το διαβάσει. Είναι υπέροχο να βλέπεις νέα συγγραφικά ταλέντα να ξεδιπλώνουν τις σκέψεις τους και να αφουγκράζονται την ζωή, κρατώντας μια πένα.

Το »Ημερολόγιο Σκέψεων»  περνά όμορφα και τρυφερά μηνύματα, σε βάζει στην διαδικασία να αναθεωρήσεις τα πράγματα για την  ζωή και όλα αυτά από την εναργέστατη αποτύπωση των προσωπικών σκέψεων.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Bookstars και μπορείτε να το βρείτε σε όλα τα βιβλιοπωλεία κατόπιν παραγγελίας.  Ο σχεδιασμός, η σελιδοποίηση και η εικονογράφηση του εξωφύλλου ανήκουν στον  Ορέστη Κατσίλη.

Εμείς δεν έχουμε παρά να ευχηθούμε καλό ταξίδι στο νέο αυτό βιβλίο και πάντα επιτυχίες στον φίλο και συγγραφέα Γιώργο Βαγγελάκη.

Σελίδα στο Facebook : https://www.facebook.com/imerologioskepseon?fref=ts

Posted in Αταξινόμητα | Σχολιάστε

Έρχεται χειμώνας ερωτευτείτε

images (26)

Τέλη Οκτώβρη. Το κρύο δυναμώνει όσο προχωρούν οι ώρες, οι μέρες, οι εβδομάδες. Αυτό που επίσης δυναμώνει όμως είναι και η ανάγκη για συντροφιά, θαλπωρή, αγκαλιές και φιλιά. Βέβαια αυτή η ανάγκη δεν γνωρίζει από μήνες και εποχές, υπάρχει και θα υπάρχει για πάντα. Απλά θα έλεγε κανείς πως αυτή την εποχή γίνεται πιο έντονη.

Ήταν όμορφα χθες και σήμερα είναι ωραία και αύριο θα είναι ωραία. Και κάθε μέρα από εδώ και πέρα θα κυλάει ωραία. Ο λόγος είσαι εσύ. Κάποτε σκεφτόμουν έντονα τους ανθρώπους που ναι μόνοι. Ανάμεσά τους κι εγώ.  Τί φταίει; Τελικά κατάλαβα πως αν ψάχνεις κάτι επίμονα και το πιέζεις δεν έρχεται πάντα. Αν όμως αφήσεις τα πράγματα να κυλήσουν ομαλά, τα καλύτερα  έρχονται από εκεί που δεν τα περιμένεις. Η ζωή σου αλλάζει όταν βλέπεις ότι ένας άνθρωπος σε ερωτεύεται, σε νοιάζεται, σε αγαπά και ξέρεις ότι αυτός για σένα κι εσύ γι’ αυτον είσαι ο πολυτιμότερος άνθρωπος στον κόσμο.

Το συναίσθημα, στις μέρες που ζούμε, τείνει να εξαφανιστεί τελείως από τις ανθρώπινες σχέσεις. Κάποιοι άνθρωποι όμως, ξέρουν ακόμη να αισθάνονται πραγματικά. Να δακρύζουν όταν τους λες »Σ’ αγαπώ», να χτυπάει δυνατά η καρδιά τους ,όταν  τους αγκαλιάζεις. Η αγκαλιά είναι σωτήρια και το φιλί το μεγαλύτερο γιατρικό. Ερωτευτείτε , αγαπήστε και ζήστε έντονες στιγμές με ανθρώπους που πραγματικά αξίζουν μια θέση στην ζωή σας. Οποιοσδήποτε άλλος που θα ρθει για λίγο και θα σημαδέψει την ζωή σας με άσχημες στιγμές, ήταν απλά ένας περαστικός. Το λάθος άτομο.

Μην αφήσεις τα συναισθήματα σου κρυμμένα. Αφέσου και ζήσε αυτό το μαγικό δώρο που σου χαρίζει απλόχερα η ζωή! Τον έρωτα….

Posted in Αταξινόμητα | Σχολιάστε